در تنگنای خلقت  در  چشم  تو   اسیرم

تو قله ای بلندی در آستان  باران

من دره ای عمیقم  من کلبه ای حقیرم

من آفتاب سردم با من اگر نباشی

قطبی ترین غروب دلگیر سرد سیرم

گیسوی تو امیدم  لبخند تو سرابم

چشمان توست دریا با این همه کویرم

درمانده ام عزیزم ! درمانده ی دوچشمت

در تنگنای خلقت کاری   نکن    بمیرم

هستی من همین بود یک عمر از تو گفتن

یک عمر از تو گفتن یک عمر کرده پیرم